Voorwoord

Door Erik Mooij

Voor u ligt de nieuwste uitgave van Stichting Hoochhoutwout. Toen wij aan deze uitgave begonnen zag de wereld er nog heel anders uit. We waren druk met het voorbereiden voor herinneringen aan 75 jaar bevrijding. We zochten naar verhalen over de Tweede Wereldoorlog die tot nog toe in geen van onze uitgaven de aandacht hebben gekregen die ze wel verdienden.

We hielden onze jaarlijkse donateursavond bij café Het Huis van Egmond, niet wetende dat dat de laatste keer was dat we daar terecht konden. We hielden gezellige avonden met de werkgroep ter voorbereiding op de uitgave die voor u ligt.

Wie had kunnen vermoeden dat we te maken zouden krijgen met lockdowns, verplicht afstand houden en een verplicht bedekken van je gezicht? De kermis zou niet doorgaan. Ik zou voor gek zijn versleten als ik dat in mijn slotwoord op onze avond in november 2019 had voorspeld. En toch is dat de wereld waarin we nu zitten.

We kunnen onze gezellige overlegavonden met de werkgroep-leden niet houden, we kunnen dit jaar geen donateursavond houden. Niet vanwege de corona maatregelen en ook niet omdat we op dit moment geen ruimte hebben in de horeca. Voor het eerst in de geschiedenis van Hoogwoud werden we geconfronteerd met het feit dat er geen café meer open was. Gelukkig gaat Op Stap die functie invulling geven en we hopen daar dan ook volgend jaar terecht te kunnen.

Op deze manier realiseer je je weer wat vrijheid waard is en ervaar je wat beperking ervan met je doet. Niet iets dat de meesten van ons ooit eerder hebben ervaren en ook niet iets waarvan ik het gevoel heb het ooit te hebben gemist.

Ik hoop dat u het met ons eens bent dat we er desondanks weer in geslaagd zijn om mooie verhalen te verzamelen en vast te leggen. Een aantal verhalen die betrekking hebben op de Tweede  Wereldoorlog, de meeste nooit eerder gepubliceerd. Eén verhaal hebben we grotendeels overgenomen, met toestemming van de schrijfster, uit een uitgave uit de jaren 80.

Tot onze grote verbazing kwamen we er door dit verhaal achter dat we nog niets hadden geschreven en gepubliceerd over de grote man van het verzet in de gemeente Hoogwoud en Opmeer. Hoe bijzonder is het om na al die jaren dit hiaat in onze verhalen te mogen vullen en eindelijk aandacht te schenken aan de verzetsman Adriaan Wegdam.

Zonder de andere verhalen tekort te willen doen wil ik u ook nog graag wijzen op het verhaal van onze geliefde, vasthoudende en altijd doorspeurende schrijfster Bep de Haan-Appel over haar zoektocht naar de geschiedenis van Petrus Brakeboer. Door haar inzet hebben deze man en zijn familie de erkenning gekregen die zij verdienen. Wij zijn trots deze geschiedenis te mogen publiceren als een eerbetoon aan alle arbeid en gedrevenheid die Bep laat zien om het verhaal verteld te krijgen.

Natuurlijk wil ik alle werkgroep-leden bedanken voor hun inzet en steun, maar zonder Erica Middelburg en Niek Dekker zou deze uitgave er niet gekomen zijn. Hen wil ik dan ook specifiek noemen en bedanken voor de onuitputtelijke inzet, het geduld, het harde werken en de gezelligheid.